Sıradaki içerik:

Mamafih

e
sv

Sorular Hayretler Cevaplar Susuşlar

avatar

Tuğçe Sarıtaş

  • e 0

    Mutlu

  • e 0

    Eğlenmiş

  • e 0

    Şaşırmış

  • e 0

    Kızgın

  • e 0

    Üzgün

(Okunma Süresi: 1 dakika)

Sabah kalktım, erkek kardeşime kahvaltı hazırladım ve onu işe uğurladım. Sonra sobayı yaktım. Sobanın ortasından tavana süzülen ateşin dansını seyrettim. Küçükken de ateşin çıkardığı hırıltılı sesleri dinler, tavandaki şovu izleyerek uykuya dalardım.

İki şehir, iki kurgu, iki dünya arasında gelgit yapıyorum. Bazen köprülerde duraksayıp şuracıkta salsam bu sersem bedeni semaya, toprak kucaklasa ve yutsa diye çılgın fikirlerle bir sigara molası verip rolüme devam ediyorum. Böylesine kaçar gibi bir gidiş bana yakışmaz , gözü karalığın lüzumu yok. Susuyorum. Haklı. İçimdeki o ses hep haklı. Beni satırlara sürüklerken de haklıydı, işini iyi biliyor kerata.

Bu sabah kardeşimi işe uğurladım demiştim. Evet , bu ilkti. Annemin yokluğunda bu vazife – tabiri caizse – büyük abla olarak benimdi. Sahi o kadar büyüdüm mü? Sorumu değiştiriyorum, kardeşim ne ara bu kadar büyüdü? Sorular, hayretler, cevaplar, susuşlar. Cevapsız sorularda susmak gerek idi değil mi? Kaçmak ya da? Aile , anne ve baba.

Dün otobüste şoför ile yaşlı amcanın dertleşmesine kulak kesildiğim için mutluyum. – ben buralardan göçeli çok oldu , İstanbul yaşanmaz hale gelmiş- memlekete mi gittin ağabey ? –  evet, memlekete gittim. Hanımı kaybedince gittim. – başın sağ olsun ağabey. Evin direği gitti yani. – gitti ya… gitti. – yalnız mısın orada? – yok, kardeşlerim var, ama tekrar evlenmedim, hanım gidince.

Hanım gidince. Sahi nereye gitti ? Neden gitti ? Gidişi geride dağlar kadar elem bırakacaktı,  o da biliyordu , gitti. Bir devlet dairesinde sıra alışımıza benzer bir vaziyette ona çoktan sıra gelmişti. Dönüşsüz,  telafisiz bir gidiş. En hakiki gerçek. Tek hakiki gerçek , ölüm.

Annem demiştim. Yok. Hastanede. O da kendi annesinin sıhhat bekçiliğini yapıyor. Ya ölüm denen karanlık , onu da yutarsa diye , korku dolu, dua siperli bir bekleyiş. Korkuyoruz , hepimiz. Ölümü öldürmeliyim,  hepimiz , hadi bunu yapmalıyız, dayanamıyorum artık! Ölümle hiç tanışmamıştı. Belliydi. Allah korusun. Allah hepimizi korusun. Allah’ım ellerimi bırakma.

İsminin zikri dahi kâfi şu ağız tadı denen sihri bozmaya. Bir sayfaya bu kadar ölüm de yeter.

  • Site İçi Yorumlar

En az 10 karakter gerekli

Gönderdiğiniz yorum moderasyon ekibi tarafından incelendikten sonra yayınlanacaktır.

  • Ebu Yahya2 sene önce
  • Bazen susarsın, susmak istersin, susamazsın ya hani, sen de böylesin, bu haldesin…