Seneye De Seversin Diye

(Okunma Süresi: 1 dakika)

Okuldan kaçmalarım azalıyor, babamla daha fazla konuşuyorum.
Şairlerin ve hatiplerin hacimi büyüyor şakaklarımda.
Sadeleşiyor ayakkabılarım, düşüyor sedef çakı cebimden.
Nazım’ın Kavgasına çıkıyor yolum Fazıl’dan bahsederken.
Mekanlar takvimler ve yedek bir hayat cebimde.
Sanki bir araba sevdası yahut bir şair öldürmesi içimde.
Galiba ben, 1900’ler geçtiğinden beri modern prangalara bağlıyım.
Bu aldanış içindeyken darmadağın şehirde
Üstüme kolonlarca Hama yıkılıyorken,
Ayaklarım çırılçıplak, yine de mümkün kılıyorum dengemi.
Şehrin caddeleriyle pekişiyorum.
Ezanlar okunuyor, şairler ulusa sesleniyor her rekatta.
Ecnebiler, müsteşrikler ve dahi insan tüccarları…
Zahiren katlederdi sanırım zihnimi, Mustafa çıkmasaydı yoluma.
Bir akşam vakti Malcolm x on altı kurşun yiyor,
ve reddolunuyor Musa.
Yürüyorum incir ağaçlarının altından.
Hiç tanımadan öleceğim insanlardan da
Özür diliyorum.
Gözlerimin önünde vuruyorlar uçurtmayı.
Başka türlü anlatamıyorum.
Çünkü yağmurlu günlerde tramvaylar çok dolu oluyor baba.
Gazetemi montumun içinde saklıyorum.
Devlet erkanı, kravatlı müdürler nereden bilecek?
Yüreğimde Yakup, müjdelenen Yahya.
Seneye de seversin diye bir numara büyük görünüyorum her defasında.

Süleyman Koyuncu

Bir yorum ekleyin

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir