Ruhsuz Gerçek

(Okunma Süresi: 1 dakika)

Her cadde, her sokak tıklım tıklım kalabalık
Kalabalık özünü unutmuş, sanki beyinler alabalık
Fikirler mağrib olmuş, bîhaber hakîkatten
Derdine düşmüş insan, nasıl yapsam çakallık.

Taşlar bile ağlardı durdukları yerde
Durdukları yer hapishane, ardında, bir perde
Yansıyor pencereden, ışıkları, alevlerin
Ateş mi yanıyor? Hayat mı? Yoksa bir beyin.

Şu ulvî dünyada bile, buhranlaştı insan
Sebebi belliydi çünkü kaybedilmiş lisan
Nâdanlıktan kör olmuş, iki göz, kalp ve beyin
Gördüğünüz her canlıyı, insan zannetmeyin.

Fikir kafalardan yavaş yavaş süzülmüş
Gözyaşı kaplamış evleri, duvarlar büzüşmüş
Dünya gülmüş yüzüne, uçurumdan düşürmüş
Beden ayakta ama ruh toprağa gömülmüş.

Bir yorum ekleyin

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir