Kasım Rüzgarı

(Okunma Süresi: 1 dakika)

Mevsimlerden sonbahar, sarı akıyor zaman,
Kasım rüzgârlarıyla geçiyor ömrüm, aman!

Telaşlarım beyhude, serde sürgit kavgalar;
Gönlümde yaradır hep, ertelenmiş sevdalar.

Göçmen kuşlarla yolcu, zavallı bitkin kalbim,
Her yolculuk arayış, benim varlık sebebim!

Güz gelir gazellerle örtülür anılar,
Ömrümün yokuşunda ağırlaşır kağnılar.

Sonbaharda da sürer hayat denen o ahenk,
Biraz hüzün sadece, tuvale yansıyan renk…

Balkonda çiçeklerim, boynunu büküp solmuş,
Toprak bağrına başmış, hüznüne ortak olmuş.

Şu ömür ağacından gözyaşı yaprak yaprak,
Döküldükçe, hüzünle bulamaç olur toprak.

Darmadağın olmuşuz rüzgârında kasımın,
Ey aşk, gel de sen topla, sarsın bizi tılsımın.

Hasret yüklü trenler, veda ederken gara,
Bize de yol göründü ermek için bahara.

Estikçe hazan yeli virana döner gülşen,
Neylesin deli gönlüm, söyle nasıl olsun şen?

Güzdür bize yakışan, yazgımız böyle gülüm!
Yeniden doğmakmış, aşk ülkesinde ölüm…

Recep Şen

Bir yorum ekleyin

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir