Kalpler Sevmeye Atsın

(Okunma Süresi: 2 dakika)

Sevmeye sığınır insan bazen. Çünkü sevmek en güvenli limanıdır kalbin. Aynı zamanda sevmek, insanın ömrüne amade edilmiş en güçlü kalp atışıdır. Bu atışlarla insan, nisyanlıktan sıyrılır; sakinlikten yana var olur hayatta.

İnsan sevmeye başladı mı sakinliğe çevirir ömrünün rotasını. Sevginin getirdiği iyiliğe, iyiliğin armağan ettiği sakinliğe döner yüzünü. Ne aydınlık yüzlerdir onlar! Baktıkça bakası gelir insanın. Çünkü aydınlığa bakmak, onun ardındakileri görmeye vesiledir.

nsan bakmaya başladı mı görmeye çevirir gözlerini. Gözler görmeyi hatırlatır kalbe. Bunu hatırlayan kalpler ne güzeldir! Dokundukça dokunası gelir insanın. Çünkü o kalp, sevmenin ardındaki iyiliğin sakinliğine vesiledir.

Sevmeye sığınmanın birçok nedeni vardır. Her bir kalbin atışı, bambaşka anlamlar yükler ona. Kimileri yalnızlıktan uzaklaşmak, kimileri dost bulmak, kimileri iyi olmak ve bunlara benzer bir sürü şey söyler sevmeye. Naçizane sözüm: Sevmek iyiliktir, kötülüğe settir; temiz kalplerin iki cihanlık eylemi, kirletilmiş kalplerinse temizlenme vesilesidir. Lakin temizlenmeye niyeti olmalıdır insanın.

İnsan, seçimini kötülükten yana yaparsa ne sevmeye yeltenir ne iyiliğe ne de güzelliklerin vesilesine. Bundandır ki kötüler, sakinlikten uzak kirlenmeye ve kirletmeye yakındırlar. Kalbine sevgiyi davet etmeyenler ne kadar çok? Aydınlığa bakmayanlar, sakinliği görmeyenler, iyiliğe sığınmayanlar, sevmeyi ahirete erteleyenler neden bu kadar çok!

Öyle hızlı geçiyor ki ömür… Alıp verilen her nefes ömre vedanın habercisi oluyor. Bunu bilen insan neden heba ediyor ömrünü sevmemekle; neden kötüleşerek kirletiyor kalbini. Ömür verdiğine imtihan da vermiş Yaradan. Neden bütün sorularını kendisi zorlaştırıyor insan. Sevmek gibi bir kolay yol varken, sevmemek gibi yanlış bir eylemle tüm doğrularını neden heba ediyor insan. Alemde öyle kalpler var ki… İçine alınan her duygu hayatın nasıl yaşandığının göstergesi aslında. Bunu unutan insan neden kalbini kirletiyor, hayatını Yaradan’dan uzaklaştırıyor. Sevmek, Yaradan’dan ötürü değil miydi? Yarada kullarının kalplerini iyilikle hemhal etmesini istememiş miydi? Sevmeye sığınmak belki de O’na sığınmaktı, kalbin O’na güvenmesiydi, O’ndan gelecek sakinliği istemekti, emredilen iyiliğe giden kestirme bir yoldu. Bu yüzden imtihan dünyasında sevmek hem çok zor hem de çok kolaydı.

Çünkü kimi kirlenmiş kalplere ağır gelen tek duygu sevgiydi. Kimi kalplerse sevmedikçe ağırlaşırdı.

Nasıl olursa olsun sevmekten geri durmamak en güzeli. Güzel olanı yaşayıp yaşatalım. Bu gelip geçici alemden öteki aleme götüreceğimiz heybemizi doldurur. Heybemiz, iyiliklerle, güzelliklerle, sakinliklerle… dolsun. Sevgi ile dolsun.

Sevgi ile…

Bir yorum ekleyin

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir