Bizim Değerlerimiz Vardı

(Okunma Süresi: 1 dakika)

Bugün biz unuttuk, unutturulduk. Saygı diye değerimiz vardı mesela… Büyüğünü görünce hürmet eden, yolda yürürken ayaklarını vurmadan yürüyen insanlarımız. Bir evde hasta olduğunu camın önüne konulan bir çiçekle anlayan ve o sokakta hasta rahatsız olmasın deyu gürültü çıkarmayan çocuklarımız vardı bizim. Kur’an-ı Hakim’e hürmetinden odada ayaklarını uzatmayan Osman Gazimiz vardı. Bizim Medine’den gelen mektupları abdestsiz açmayan ceddimiz vardı. Bizim annelerimiz vardı, eşinin geleceği saati bilip kapıda hazır bekleyen. Ve babalarımız vardı günün yorgunluğuna rağmen evine muhabbet ve tebessümle giren. Evlatlarımız vardı, babanın yanında gevşek oturamayan, lafının üstüne laf söylemeyen.

Yine selam diye bir geleneğimiz vardı. Neydi sahi selam. <Allah’ın selamı üzerine olsun kardeşim, benden sana zarar gelmez, ayrıca varsa derdin söyle, ben de iyiyim Elhamdulillah> diyecek manaları ihtiva eden selamımız vardı. Ne çabuk unuttuk Nebevi hakikatin beyan buyurduğu, selamın aramızda sevgiye vesile olacağını. Selamla başlayan kelamlarımız, selamla seslenen gönüllerimiz, selamla inleyen sokaklarımız, selamla eman bulan yurtlarımız vardı bizim.

Ve duruşumuz vardı bizim, edepli bir duruşumuz. Mesela şimdilerde kapatılan kapı o zaman sırlanırdı, aynı şekilde lambalar da söndürülürdü. Bir çay içmemiz vardı sessizliğin sesini dinlettiren. Hani gözümüzü aralasak, çayları dağıtsak, şekerleri atsak, bardakları karıştırsak sesin ahenginde bir değişim olmazdı. Çünkü bir edebi vardı çayı da karıştırmanın.

Bir ses tonumuz vardı doğrudan vahiyle öğrendiğimiz. Konuşulursa yüksek sesle Ol Şah-ı Rasul’ün makamında, gidecekti bütün ameller boşa, bunu ayetle talim eylemiştik çokça. Ve o usulü korurduk peygamber varislerinin huzurunda da. Filhakika sesin de bir edebi, konuşmanın da bir üslubu vardı bizde…

Ve sevgimiz vardı. Karşılıksız severdik, dilimizle değil kalbimizle severdik, hakiki severdik, sevdik mi adam gibi severdik biz. Severdik bitki ve hayvanı. Biz her Müslümanı kardeş mesabesinde severdik. İki cihan serverini can pahasına severdik öyle ki O’nun için can alır can verirdik. Sevdiğimizi Allah için severdik. Hak Teala’ya olan sevgimizi emrine ram olmakla tebarüz ederdik. Ezcümle Yaratılanı Yaratandan ötürü severdik biz. Selam olsun sevenlere ve aşk olsun sevdiklerini Allah için sevenlere…

Yusuf Fidan

Bir yorum ekleyin

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir