Edebiyat, Şiir, Fikir

Bazen İnsan

(Okunma Süresi: 1 dakika)

Aradığını bulamaz bazen insan.
Garip, aradığı nedir onu da bilmez ya heyhat!
Seneleri yuvarlar avcunda fakat
Ne kadar kir bulaşmış hesap etmez.
 
Kibre açılan kapıların önünde nöbet tutarken,
Güneş gözlüğüyle bakarken gökyüzüne,
Göremez dünyanın gökkuşağını.
Mutlu olmayı bir şey sanır.
Sevgi yoksunu suratların sırıtışı oluverir mutluluk,
Gönül tebessümleri ise yıkık.
Dert sahibi olmak yüceltir asıl insanı, bilmez.
 
Giderek kalır bazen insan,
Kalarak da gider zoraki,
Tutsak olmuş güdülerine dünyanın.
Yaşamak adına mırıltılar gelir kulağına,
Kendi sesinden duyamaz etrafı.
 
Yol şeridi hep düz çizilir,
Ara sokakları ise yok sayarlar.
Oysa şehrin görünmeyen yüzüdür oralar
İnsanın hayalleri gibi, gizli sevinçleri gibi,
 
Ne aradığını bilmez bazen insan,
Koşturmaca geçer maraton gibi bir ömür.
Prangalar bağlı kollarla sarılmayı unutur dostlarına.
Sıkıştırılmış yaşar anı, sevdayı, hülyayı…

Bir yorum ekleyin

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir