Ya Bu Gece Çölleri Aşıyorsam

Girdap üstüne girdapların gölgesinde korunuyor gibiyim.

Hep gibi olmaktan yakınıyor yüreğim.

“Yağmurdan sonra açacak şairler” diyorlardı bir yerde.

Keşke duymasa mıydım bunları ?

İnsan korktuğu şeylerin gölgesinde ne kadar güvenli hissederdi kendini?

Hani sevgiydi hamurunuz, hani kaderdi…

Geceleri penceresiyle yüzleşmek zorunda kalan kaç insan tanıyorsun ki ?

Hani bu bakış, bu bir kaç yıllık sarılma, bir ömür yetecekti bana.

Kandırılmak zorunda olduğunu bilirken kandırılmaktan kaçma şüphesiyle kandırılmıș, bir yürüyen cesed olmaktan yoruldu mu günlerim ?

Biliyorum,  dünya henüz kelimelerimin savaşına hazır değil ama hazırlanıyor olduğumu bilsinler en azından.

Yollara gülümseyen,

pencerelerden ötelere geçebilen,

kuşlara gülistân gözüyle bakan ve güllerden bülbülün içli sesini dinleyen

kaç insan vardır buralarda ?

Bugün orası yabancı, bugün burası Afrika..

Ve çöllerden herkese yetecek çamurlar yoğuruyor zihnim.

Sâhi, yağmurdan sonra mı açacak şairler.?

O zaman, bir parça çamurum ben çöllerde yașıyorsam, ya bu gece çölleri așıyorsam..!?

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir