Perşembe, Aralık 12, 2019
Dilhâne > Şiirler > Son İstasyon

Son İstasyon

Sessiz bir tren sanki bu beden…
Her istasyon benden bir şeyler alırken.
Bir şeyleri yük ediyor bana.
Uzun, ince bir yolum var.
Ne nehirler dağlar aşıyorum durmaksızın.
Ne yaşamlara veda ediyor,
Hangi hayatları sıyırıp geçiyorum kim bilir?
Evet, güzel bir ev tam da karşımda.
Bahçesinde atlar, tavuklar, yemyeşil ağaçlar olan.
İçi de dışı gibi güzel mi acaba?
İşte yüksek bir dağ, yamaçları ne de hırçın.
Ben korkarak da olsa ilerlemek zorundayım.
Sessiz sedasız…
Sinemde taşıyorum yaralı kuşları,
Her giden gittiğini sanıyor, her inen vardığını.
Giderek uzaklaşan gönlümü hoş kılan manzaralar nerde?
Biraz önce geride kaldı.
El sallayan çocuklar içimde umut güvercinleri uçuruyor sanki.
Akşam vakti gaflet gibi çökünce gözlerime,
Karanlıklar içinde her ışık parıldar umut misali.
Sessiz sedasız bir trenim sanki,
İnce çizilen yolumdayım ve cebren ilerliyorum.
Sağım solum çayır çimen,
Son istasyona koşardım gitmekteyim.
Gözlerimin önünde tüm geçtiğim mekânlar,
Sanırım artık yolculuk bitmeli.
Elveda sisli dağ yamaçları,
Renkli köy evleri, şekilli tarla, bahçeler,
Elveda şaşkın, çıplak ayaklı, saf yürekli çocuk,
Bu son istasyon…

Gamze Demirelli
24 Aralık 1994 yılında Afyon'da dünyaya geldim. Uzun zamandır Denizli'de yaşamaktayım. Burdur Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi Yönetim bilişim sistemleri 4. sınıf öğrencisiyim. Edebiyat ve şiire olan ilgim ortaokul ve lise yıllarıma dayanıyor. Yaklaşık on yıldır şiir yazıyorum. Bana göre yazmak insanin içini yansıtan bir ayna, okumak ise kendini farklı aynalarda keşfe çıkmak demek. Gönüllere dokunmak ümidiyle.
http://www.dilhane.net

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir