Karanlığım

Gözlerimi kapatıyorum karanlığın içinde  karanlığı arıyorum kalbim le ilk defa bu kadar yakından konuşuyorum hissediyorum umudum karanlığın ortasında bana doğru geliyor ben artık umudumu  büyütmek istiyorum sabah uyandığımda  onu düşünen ben beni düşünenin o olmasını istiyorum akşam uyurken gene o olsun istiyorum ben sayfası eskimiş bir kitap artık okunmak değil anlamak istiyorum amacım okunmak   değil anlayıp akılda kalmak istiyorum şuan rüya görüyor saçma bir rüya uyandığında  hatırlamayacak kadar saçma kafasında binlerce soruyla uyuyor kendisini umutsuz vakâ hissediyor ama bilmiyor ki umut aslında kendisi  umudu başkasında arıyor ama umut bugün attığı  resimdeki o kocaman gözlerde ah bir içini görebilse o gözler mutluluğu bulacak ama o gözler mutluluğu  başkasının gözünde arıyor ama artık bitti umudu aramak yok umut sen ve benim umut biziz hadi  aç gözlerini beni düşünerek uyuduğunu biliyorum beni düşünerek uyan günaydını mı ver bana ilk sen benim umudumsun dediğin gün  beni düşünerek uyandığını biliyorum hadi bu gün de ver günaydını mı bu günde bileyim beni düşünerek uyuyan biri olduğunu ama bu sefer kalbinin  üstüne yatma   beni ağır olurum oraya  sen sağına yat çünkü umut kalbinde değil gözlerinde  beni orada sakla sımsıkı kapat gözlerini beni hisset gözlerinden kalbine giden yolda ben oradayım…
Bu arada unutma sen ay değilsin sen güneş  değilsin sen yıldız değilsin sen karanlık değilsin sen gündüz değilsin sen gökyüzü değilsin sen gökyüzünü kalbinde taşıyan adamsın sen sensin sen benim…

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir