Hiç Gitmemişsin Gibi

Bir kuş yaralanır kanadından,
Sürgüne gider bir tren vatanından,
Merhem olup yaralarını saranından;
Sanki sen hiç gitmemişsin gibi.

Ellerimde sensizliğin katran karası,
Yalnızlık kasrının hüzne nazır terası,
Ve öksüz bir çocuğun mahzun yarası;
Sanki sen hiç gitmemişsin gibi.

Aldırmıyorum avucumu kanatan dikenleri,
Kül olup, dağlar delen ve çöller geçenleri,
Umursamıyorum gönül dolduran kederleri;
Sanki sen hiç gitmemişsin gibi.

Kediler, köpekler başını hiç kaldırmıyor,
Sokak lambaları, geceyi uyandırmıyor,
Yalnızlık kasrı çöken soğuğa aldırmıyor;
Sanki sen hiç gitmemişsin gibi.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir