Gözlerin

Gözlerin

Yıldızlar dolmuştu nemli gözlerine
Saklandım puslu perdenin gerisine

Gözlerinde ölümün sessiz hayali
Boğulmak üzereyim yok mu vebali?

Ruhuma dadanmış habis bir hastalık
Sabahın alacası bile karanlık

‘Haydi, kendine gel’ diyen gözler mahmur
İzle pencereden çiseliyor yağmur

Mademki en hakiki gerçektir ölüm
Bir nazarınla yaktın, savruldu külüm

Aynalar bile gitmeni istemiyor
‘Mahrum etme bizi gözlerinden’ diyor

Nemli gözlerinle bırakıp giderken
Nedamet duymadım hiç seni severken…

Beğen  
Önceki Yazı
Sonraki Yazı
Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir