Gözlerim Şiir Döküyor Tahtına

Gözlerim Şiir Döküyor Tahtına

İki yanlış bir doğruyu götürdü.
Geçmiş bana doğru bildiğim ne varsa,
Bugün yanlış olduğunu öğretti.

Kırık gölgemin unutkan dünlerinde,
Yüzümden süzülen tuz zerreleri,
Dudağımın çatlağını emiyor…

Gövdemin yorgun yamaçlarında
İzleri kaldı kabuk bağlamış yaralarımın.
Tam da şurada, sol yanımın içinde,
Bağıra bağıra sustum da;
Hep bir şans verdim içimdeki yaraya.

Hep mi susarak, acımadan kanar?
Üzülmeyi de terk ettim,
Geçmişi de boş verdim.
Tek celsede dumanlara sığdırdım bütün anılarımı.

Geçmişimi yakıyorum, acılarımın dehlizinde.
İçine çeke çeke solursun tüm anıları.
Küllerimiz savruk bir masal,
Közleri kalsın acı devriminde.

Şimdi muştu bana, yeniden filizlenmek.
Yine şiirler ekiyorum tarlalarıma…
Vakitsiz kaçışların, hilafsız suallerini cevapladım.
Kırgın iç çekişlerin, karanlık nemli rüzgârlarında;
Yeni umutlar ekme mevsimi şimdi yüreğe.

Başka düşlerin kapısını çalma,
Anlamsızlıkları denize atma zamanı.
Ana rahmine dönmenin, vakti belki de…
Bu ömür hücresinde.

Mine Demir Eser

Beğen  
Önceki Yazı
Sonraki Yazı
Yazar

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir