Düşünceler Diyarı

Üzerime aşk adında bir mâcun bulaştı ah dostlar !
Her gittiğim yere gelmektedir benimle…
Cümlelerimin içine saklanır…
Kelimelerimden taşar durur bazen…
Çocuk yürekliler bilir onun tadını…
Elest meclisinde işitmişlerdir belki de adını…
Kalplerini merhamete sığınak etmiş olanlar anlar lezzetinden…
Ruhlarını nefs adlı sarmaşığın mekânı haline getirenler ne bilsin ?
Bir hiç…
Kaçıp durmaktalar benden…
Bu mâcun yok olmayacak cinsten…
Ancak,insan gün gelir kendini inkar eder…
Septik unsurlarla dolu bir foseptiğe düşer…
O vakit kurtulması muhtemel…
Aklımda can alıcı sorular…
Can verilesi meseleler epey birikti…
Çevremdekiler azaldı…
Yükseldim,yükseltildim gizli bir el tarafından…
Aklının cüz’ünü bile kullanamayanlara nispeten…
Küllüne ulaşmaya gayret ettim…
Serapa nur idi kendisi…
İdrâkimin menzili uzadıkça uzadı…
Varlığın içindeki sırrın peşindeyim hala…
Ben varmıyım ?
Var iken nasıl yok olurum ?
Yok olursam mı gerçek varlığa ulaşırım ?
Kendimi gerçekten var bilirsem beni yok mu ederler ?
Dökülen saç tellerim mi hikmetli kelâma mürekkep ?
Gittikçe ağırdan almaya başladığım zaman…
Uyutmamak için,kapımda yatıp uyuyan kavramlar…
Kavradığım şeyi sınırladığımı kabul edemeyişim…
Kelimelerle anlatamayacağım harflerin kalıbına sığmayan…
Sığdırılamayan hakikatler…
Uyumaktadır göğsümde…
İnsanların ısrarla bilmek istedikleri bazı gerçekler…
Misal aleminden apaçık baş uzatmış gölgeler…
Ve uzayıp giden sessizlik…
Saat geç oldu diyorlar…
Kulaklarımı tırmalayan bir söz atıyorlar…
Sırların mahzeni olan gönlümün ortasına…
Uyusak ne iyi olur .

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir