Ales’e Girmiş Bir Adam Görünce Ben

Mavi bir spor ayakkabısı vardı
O yere bastığı an da
Ben içimdeki sesi sustururdum
Arkamdan geçmiş, duymadım ki kendi kavgamdan

Uslu bir çocuktu oysa ellerim,
Sessizce gelip giderdim hayattan
Gürültüsüzdüm ben,
Kalabalıklığım kendimeydi, dışarıya hep yalnızdım ben

Sözcüklerimin gücünden haberdardım
Ya yapacaklarım
Sevmenin delilini, deliliğini
Seni görmeden bilmedim ben

Taşların hesabını yapardı zaman
Ben sana çarpmadan bilmedim taşın sertliğini
maviyi sevmezdim ben
gökyüzü ayaklarına inmeden

Açık değildi ki o zaman sevmek bu kadar
Yaralarımız kabuk tutardı hemen
sokak ortasında duruşun, aniden
tutmayan ayaklarım ve bir de ben

Fakat rezil olmanın yaşı yok
Sevdiğini söyleyip, usluca beklemenin de
Zararı yok köşe başlarında mendil satmanın
Gözlerine denk gelmedikçe

Acının tadı yok, vallahi beklemenin de
Şurada sevmenin adı sen isen
Karşına çıkmayan yolu yok hayatın
Ve adı hep kalacak fakat
Tadı sen olduğun sürece olacak aşkın

Ales’e Girmiş Bir Adam Görünce Ben” için bir yorum

  • 5 Nisan 2018 tarihinde, saat 22:25
    Permalink

    Bu şiirde bir aşinalık var…

    Yanıtla

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir